Bitter Aroma Hatırası

Uzaktan baktığımda sessizce denizi seyrettiğini düşündüğüm adamın tam olarak bunu yapmadığını anlamam birkaç dakika sürdü. Meraklı bakışlarla üzerine doğru yürüyordum. Yaklaştıkça adamın çeşitli jest ve mimiklerle denizin üzerinde uçuşan martılara bir şeyler anlatmaya çalıştığını anladım. Muhtemelen bir deliydi. Olabilir, martılara bir şeyler anlatmak konusunda delilerin de en az deli olmayanlar kadar hakları vardı. Hem ne malumdu gerçekten müthiş bir hikâye anlatmadığı?

Merakımı gidermenin tek yolu onu rahatça duyabileceğim kadar yanına yaklaşmaktı ve bütün koşullar bu durum için elverişliydi. Bir kere kamuflajım harikuladeydi. Üzerimde sol göğüs hizasına sektöre yeni girmiş bir çikolata firmasının amblemi dikilmiş siyah bir mont ve belimde üzerinde yine aynı amblemi taşıyan postacı tipi bir çanta vardı. Yani detaylı bir plan yapmama gerek yoktu. Oraya yapmam için gönderildiğim işi yapacaktım sadece. Adama yanaşacak, çantanın içindeki tanıtım amacıyla ücretsiz dağıttığımız çikolatalardan birkaç tanesini verecek ve oradan ayrılacaktım. Hepsi bu. Hem çikolata yemek konusunda delilerin de en az deli olmayanlar kadar hakları vardı. Bu çıkarımımla biraz önce martılara bir şeyler anlatmak konusunda düşündüğüm cümleden yaptığım çağrışımın farkına varıp gülümsedim.

Ufak adımlarla adama doğru yürümeye devam ettim. Uzaktan ona yanaştığımın farkına varıp birkaç kez gözünün ucuyla bana baktı. Üzerine doğru yürümemden rahatsız olmaya başladığı belliydi. İkide bir cümleleri yarıda kesiyor, kafasını hafiften bana çevirip sinirli bir bakış atıyordu. Bir an için devam etmekten çekindim. Ancak adamın martılara ne anlattığını duymadan uzaklaşmamaya kararlıydım. Birkaç metre daha aynı gerginliğin içinde arada sırada adamın sinirli bakışlarına maruz kalarak ilerledim. Adam ani bir hareketle bana dönüp şiddetle bağırdı.

“Üzerime gelmesene lan!”

Olduğum yerde dondum kaldım. Adamın sinirli bakışları bana kilitlenmişti. “Tamam, dayı… Sakin ol… Gelmiyorum… Tamam, durdum bak işte burada.” diye karşılık verdim adama kekeleyerek. Bir müddet daha bana bakmaya devam etti. Hiç hareket etmeden öylece sakinleşmesini bekledim. Biraz sonra tekrar martılara dönüp hikâyesini anlatmaya başladı. Yine birkaç saniyede bir gözünün ucuyla bana bakıyordu. Dikkatlice adamı dinlemeye başladım.

Bu ne boktan bir hikâyeydi. Doğru düzgün anlatamıyordu bile. Biraz Türkçe biraz da İngilizce konuşup duraksıyordu. Aralardaki boşlukları da martılara özgü sesler çıkarmaya çalışarak dolduruyordu. Hikâyenin Türkçe kısımlarından görkemli bir kralın hayatını nasıl mahvettiğiyle ilgili bir şeyler anlattığı anlaşılıyordu, aradaki abuk sabuk seslere anlam vermem zaten mümkün değildi, İngilizce kısımlarsa zannediyorum ki Bob Dylan’a ait bir şarkının sözleriydi. Aslında pek deliye benzer bir görünüşü yoktu adamın ama deliliği su götürmezdi. Hem de üç kere. Hem de üç dilde. Türkçe, İngilizce, Martıca. Yine de deliler ve çikolatalarla ilgili aforizmamı hatırladım. Durduk yere bana bağırmıştı ama olabilir, insanlara bağırmak konusunda delilerin de en az deli olmayanlar kadar hakları vardı. “Boş ver canım,” dedim kendi kendime “Büyüklük bende kalsın.” Çantanın içinden birkaç tane çikolata çıkardıktan sonra adama seslendim.

“Dayı, çikolata yer misin?”

“Siktir git lan buradan.” diye bağırdı bana tekrar.

“Yemezsen yeme amına koyim.” dedim çikolataları çantaya geri sokarken. Arkamı dönüp geldiğim yöne doğru yürümeye başladım. Tabii birkaç adımda bir arkamı dönüp acaba ona küfrettim diye peşimden geliyor mu diye deliyi kontrol ederek.

Sinirlerim iyice gerilmişti. Günlük kırk lira için yapılacak iş miydi bu? Lafta kolay geliyordu. “Zaten siz nasıl olduğunu bile anlamadan dağıtımı bitirip geri geleceksiniz.” diyen müdürün suratı canlandı kafamda. Beni bu Allah’ın unuttuğu yere gönderdiği için de saygıyla andım kendisini. Vallahi salaktı bu müdür. Taksim’e göndermiyordu kimseyi. Oysa orada iki dakikaya kalmaz boşalırdı bütün çanta. Gerçi kimse eline ne tutuşturulduğuna dikkat etmeden yoluna devam ederdi, o ayrı. Ama bütün cadde yarım saate kalmaz sağa sola fırlatılmış içi boş çikolata paketleriyle dolup taşardı. “Al sana reklamın kralı.” diye geçirdim içimden hafifçe gülümseyerek. Sonra delinin boktan hikâyesini hatırlayıp tekrar gerildim. Üstesinden gelebilmek için eve gider gitmez güzel bir şeyler okumaya karar verdim. Yarın da çalışmayacaktım, hatta bundan sonra bu işi hiç yapmayacaktım. Montu ve boş çantayı müdüre teslim edip kırk liramı aldıktan sonra ilk iş bir kitapevine dalacaktım. Kırk liraya birkaç tane Hamsun kitabı alabilirdim. Rosa mesela, Pan ve Victoria, para artarsa Göçebe belki. Sabırsızlanmaya başlamıştım. Ancak bütün paramı Hamsun’a yatırırsam akşam aç kalacağım gerçeğiyle yüzleşmem uzun sürmedi. Birinden vazgeçmem gerekiyordu. “Rosa’yı bugün almasam da olur,” dedim kendi kendime “Ama önce şu çikolataları bitireyim.”

Biraz yürüdükten sonra yolun karşısında bir kafe gördüm. Beklediğim fırsat bu olabilirdi. Hemen yolun karşısına geçtim. Dışı ahşap döşeme, iki katlı bir kafeydi. İçinde bir sürü insanın nefes alıp vermesi yüzünden camları buğu yapmıştı. Bütün masaları dolu bir kafe hayal ettim hemen. İnsanlar sıcak içeceklerini yudumlarken birbirleriyle sohbet ediyorlardı. Kolonlardan hafif tonlarda Fransız ezgileri dökülüyordu içeriye. Kimse sıcak içeceklerinin yanında tatlı niyetine ikram edilen çikolatalara hayır demezdi herhalde. Tanrım! Gözümün önünde müthiş bir çikolata dağıtma cenneti duruyordu. Heyecanla kafenin girişine yöneldim. Kapıyı açtığımda kendimi bir tür giriş holünde buldum. Bilirsiniz işte şu şemsiyeliklerin ve bedava dağıtılan dergi ve gazetelerin olduğu bölüm. Kafenin içine açılan cam kapıdan içerinin hayal ettiğim kadar dolu olmadığını gördüm. Olsun. Hiç yoktan iyidir. Tam kapıyı içeri doğru iterken karşıma bir garson dikildi.

“Seyyar satıcıları almıyoruz birader.” dedi. Küçümseyen bakışları montumun sol göğüs hizasındaki ambleme dikilmişti.

“Yanlış anladın abi,” dedim. “Satıcı değilim ben. Tanıtım amaçlı çikolata dağıtıyorum. İki dakika hemen dağıtıp çıksam olmaz mı?”

“Olmaz diyorsam olmaz.” deyip cam kapıyı üzerime kapattı.

Giriş holünde birbirine benzeyen şemsiyeler ve ücretsiz dergi ve gazetelerle baş başa kalmıştım. “Rosa olmaz,” diye düşünmeye başladım “Şimdilik Victoria’dan vazgeçeyim.” Aynı garson aniden cam kapının önünde tekrar belirdi.

“Ne bekliyorsun hala burada?”

“Allah Allah. Duruyorum işte ya. Kimseye bir şey sattığım da yok.” dedim.

“Çık kapının önünde dur lan.” dedi sesini hafifçe yükselterek.

Victoria da olmazdı. Aslında düşünmek boşunaydı. Göçebe’yi bulmak daha zordu. Baskısı felan yoktu uzun zamandır. Göçebe’den vazgeçtim gitti.

“Kime diyorum ben?” diye araya girdi garson. “Sayıyla mı veriyorlar lan sizi bana? Bela mısın kardeşim?”

“Yok, abi. Çikolata dağıtıcısıyım ben.” deyip yutkundum. “Hem bedava çikolata dağıtan bir adam ne kadar bela olabilir ki?” diye ekledim.

Garson histerik bir gülme krizine girdi. Biraz sonra başka bir garson çıkageldi. “N’oluyor?” diye atıldı merakla. Başıma bir şey gelmeden uzaklaşmak en iyisiydi. Yeni gelen garsonu kahkahalar içindeki diğeriyle bırakarak dış kapıyı açtım. Hızlı adımlarla kafeden uzaklaşmaya başladım. Tabii birkaç adımda bir acaba peşimden geliyorlar mı diye dönüp garsonları kontrol ederek.

O hızlı adımlarla ne kadar yürüdüğümü tam olarak hatırlamıyorum ama dinlenmek zorunda olduğumu hissedince karşıma çıkan ilk banka oturdum. Sanırım büyük bir parkın içindeydim. Karşımdaki ufak tepeye doğru uzayan yürüme yoluna baktım bir süre. Sonra da geldiğim tarafa. Garsonlardan korkup sahilden iyice uzaklaşmıştım. “Neyse, biraz dinlenip geri dönerim.” diye düşündüm. Bir anda tepeden aşağı inen yürüme yolunda bir kadın ve elinden tuttuğu ufak kızını gördüm. Daha sonra tepeden yükselen çocuk seslerini fark ettim. Muhtemelen yukarda bir çocuk parkı vardı. Kafamda bir ışık yandı. Gülümsemeye başladım. Şansım dönüyor olabilirdi. Çocuklar çikolataya bayılırdı.

Kadın ve elinden tuttuğu ufaklık bana doğru yaklaşırken elimi hemen çantanın içine daldırıp birkaç tane çikolata çıkardım. Kadına ve ufaklığa bir tebessüm atıp ayağa kalktım. Elimdeki çikolataları göstererek onlara yaklaştım. Kadın şüpheli bakışlarla beni süzdükten sonra bağırdı.

“Ne bakıyorsun lan?”

“Merhaba hanımefendi. Ben yeni kurulan şirketimizin tanıtımı amacıyla ücretsiz çikolata dağıtımı yapıyorum.”

Yanındaki kızın bileğini kavrayan elini bir anda diğer kolunun altındaki çantasının içine daldırdı ve bir tür sprey tüp çıkarıp yüzüme doğrulttu.

“Yanlış anladınız hanımefendi.” dedim. “Çikolata diyorum.” Kadın tek kelime etmeden ve yüzüme doğrulttuğu spreyi de indirmeden yavaş adımlarla uzaklaştı. Yanındaki ufak kız da giderken arkasını dönüp bana doğru tükürdü. Aramız neredeyse elli metre olmuşken bile kadın spreyi hala bana doğrultuyordu. Kadına arkamı dönüp yürümeye başladım. Biraz sonra hala ordalar mı diye kontrol etmek için döndüğümde kadın ve çocuk yok olmuştu.

“Sen bilirsin. Git marketten tonla para verip al. Şirret karı.” diye bağırdım.

Hay kafama sıçaydım. Tanımadığın çocuğa çikolata mı uzatılırdı? Aklım nereye gitmişti? Nasıl unutmuştum hepimizin aynı kanunlar tarafından büyütüldüğünü? Az önce bana tüküren de yüzüme sprey doğrultan da “Tanımadığın adamlardan çikolata ya da şeker alma” isimli kolektif bilinçaltı kanunuydu. Sadece bununla da kalmıyordu ki. Kanunname, yaramazlık yaparsak bize iğne yapacak gestapo kılıklı teyzelerle, çok konuşursak ağzımıza sürülecek biberlerle, elimizden zorla alınıp dolap üstüne kaldırılan oyuncaklarla, beşkardeşlerle doluydu. Sonuç: Hepimiz sesimizi çıkarmamayı ve tanımadığımız insanlardan korkmayı öğrenmiştik, ha bir de diş doktorlarından.

Buraya kadardı. Doğruca sahile geri dönecektim. İlk otobüse atlayıp işyerine gidecektim. Çantayı, montu, ıvırı zıvırı geri verip evime gidip kafamı dinleyecektim. Bir an sonra Hamsun geldi aklıma. Kelebek gözlüklerinin ardından “Bana bir şans daha ver.” der gibi bakan gözleri canlandı zihnimde. Duraksadım. “Bir de, Victoria’yı siktir et bence.” dediğini duyunca emin oldum. Bir şans daha verecektim kerataya.

Yaklaşık yarım saat sonra, birkaç kayboluşun ve birkaç bakkal amcaya soruşun ardından nihayet sahile vardım. Servisin dağıtım için beni bıraktığı yere doğru yürümeye başladım. Biraz sonra deniz kenarındaki banklardan birindeki çift yüzünden olduğum yere mıhlandım. Bu nasıl bir duygusallıktı arkadaş? Yanlış anlaşılma olmasın, manzara özetle şöyleydi: Gri, kasvetli bir hava, aynı grilikte bir deniz, bir bank ve hemen dibinde bir ağaç, bankın sağ köşesine oturmuş bir adam, kafasını adamın kucağına koyup banka uzanmış bir kadın, adamın elinde bir kitap. “Her neyse,” dedim kendi kendime “Onlar da çikolata yiyorlardır herhalde.” Müdürün “Herkes çikolata sever.” derkenki surat ifadesi geldi gözümün önüne. Kararlıydım. Paramı alıp ayrılırken suratının ortasına iki tane patlatacaktım şerefsizin.

Çiftin yanına henüz varmıştım ki adam suratıma bile bakmadan “Mendilimiz var kardeşim.” dedi.

“İyi de ben mendil satmıyorum ki.” diye cevap verdim.

“Her neyse ilgilenmiyoruz işte.” diye kestirip attı.

Sessizce “İlgilenmezsen ilgilenme lan.” deyip uzaklaşmaya başladım. Tabii acaba söylediğimi duydu mu diye geriye dönüp adamı kontrol ederek.

“İngiliz miymiş bu adam?” diye sorduğunu duydum kadının.

“Ne İngiliz’i. Aslen Çek. Ne anlar o herif edebiyattan.” diye cevapladı adam.

Kan beynime sıçradı. Ama yok rezillik felan çıkarmayıp usulca yoluma devam edecektim. “Çek asıllıymış. Geri zekâlı herif. Başka iş bulamadın mı sevgilinle yapmaya?” diye söylendim içimden. Bu iş de cidden buraya kadardı. Çantadan bir avuç çikolata çıkarıp elimin içinde iyice sıktım. Bir an denize doğru fırlatmak istedimse de vazgeçtim. Önüme çıkan ilk çöp kutusunun içine fırlattım çikolataları. Bereket, her elli metrede bir çöp kutusu dikmişlerdi. Her kutuya bir avuç çikolata bırakarak yürümeye devam ettim. Bir yandan sahilde sevgilisine Kafka okuyan zihniyete sövüyordum. Zihnimden geçen, sahilde Kafka okumak eylemiyle uzak doğulu bir yazarın kitabından yaptığım çağrışım beni biraz olsun neşelendirdi. Sekizinci çöp kutusuna da bir avuç çikolatayı bıraktıktan sonra ani bir sesle irkildim.

“Niye atıyorsun birader çikolataları çöpe? Yazık değil mi?” Ses ilerdeki seyyar simit tezgâhının arkasındaki adamdan geliyordu.

“Sana versem yiyecek misin?” diye sordum.

“Yok, bende şeker var.” dedi adam. “Ama ver sen. Çocuklara götürürüm akşam. Günahtır nimete.”

“Peki.” deyip tezgâha doğru yürümeye başladım. Tezgâhın köşesindeki ufak poşetlerden birini alıp poşeti avuç avuç çikolatayla doldurmaya başladım.

“Yeter, kardeşim bu kadar.” diye araya girdi. Poşeti elimden alıp ağzını güzelce bağladı ve çekmecedeki bozuk paraların yanına attı.

“Çay vereyim mi? İçer misin?” diye sordu.

“Varsa fena olmaz be usta.” dedim. Bir plastik bardak alıp ayağının dibindeki termostan çay doldurmaya başladı.

“Kaç şeker?”

“İki.”

“İki de çok aslında.” diye devam etti. “Ben de senin yaşındayken şekerli içerdim çayı. Sonra n’oldu? Elliyi görmeden şeker hastası olduk.”

“Geçmiş olsun.” dedim.

“Sağ olasın evladım.” dedi. Karton bardağı uzatırken “Öğrenci misin sen?” diye sordu. Yine çatmıştık. Durduk yere bir de sorguya alınacaktık şimdi.

“Yok, usta. Okumuyorum ben.” deyip bu tuzaklı sorudan kurtuldum.

“Olsun.” dedi. Tabii sorgu bu kadarla bitmeyecekti. “Memleketin nere?” diye devam etti.

Biraz düşündükten sonra “Azeri’yim ben.” deyip bu tuzaklı sorudan da kurtuldum.

“Hiç onlar gibi konuşmuyorsun ay balam?” deyip kendi şakasına kahkahalarla güldü adam.

“Birkaç yıldır İstanbul’dayım. Alıştım artık sizin konuşmanıza.” diye cevapladım. Tezgâhın köşesindeki küçük radyo gözüme çarptı. “Çalışıyor mu usta şu?” diye müthiş bir manevrayla sorguyu savmaya çalıştım.

“Evet. Açayım mı?” diye cevapladı.

“Aç abi. Bütün gün böyle sessiz sedasız geçer mi? Nasıl katlanıyorsun Allah aşkına. Benim iki dakikada içim sıkıldı”

“Doğrusun valla.”

Adam radyoyu açıp, yuvarlak kanal arama düğmesiyle oynamaya başladı. Ben de bu sırada çayın yanında tatlı niyetine bir tane çikolata yemek için elimi çantanın içine soktum. Bir çikolata alıp ambalajını açtım. Radyoda ayrılık duygusu yüklü bir türkü çalmaya başladı. Gözlerimle karşı kıyıyı süzmeye başladım. Çayımdan bir yudum alıp çikolatayı ağzıma attım. Bu da neydi? Rezil ötesi bir şey. Saman bile muhtemelen bundan daha lezzetliydi. Bir an midem ayağa kalktı.

“N’oldu? Türküyü mü sevmedin?” diye sordu tezgâhın başındaki adam.

            Biraz önce bir avuç çikolatayı içine attığım çöpün başına koştum. Ağzımdaki iğrenç şeyi çöpe tükürdüm. Çaydan bir yudum aldım. Ağzımın içinde berbat bir tat oluşmuştu. Tekrar tezgâha yöneldim. Bir parça simit yersem ağzımdaki tat düzelir diye düşündüm.

            “Usta, bir parça simit versene.” dedim.

            “Bir parça olmaz birader. Verim bir tane al gitsin.” diye cevapladı.

            “Niye olmuyor bir parça? Takım mı bozulur?” dedim. Cevabı beklemeden tezgâhtan bir simit çekip bir parçasını ağzıma attım. Ağzımdaki tat bir nebze olsun geçmişti. Simidin geri kalanını tezgâhtaki adama uzattım.

            “Ne yapayım ben bunu?” dedi.

            “Hepsini yiyemem şimdi,” dedim. “Sen yersin.”

            “Sende kalsın,” dedi. “Martılara felan atarsın.”

            “Eyvallah.” deyip. Yürümeye başladım. Simidin geri kalanını çantaya çikolataların yanına attım. Birkaç adım gitmiştim ki tezgâhtar arkamdan seslendi.

            “Eee, parası ne olacak bunların?”

            “O kadar çikolata verdik. Onlara say.” deyip uzaklaşmaya başladım. Tabii arkamdan geliyor mu diye birkaç adımda bir geriye dönüp tezgâhtarı kontrol ederek.

            Böyle bir rezalet olamazdı. Bütün gün insanlara samandan bozma bir çikolata verebilmek için dolaşıp durmuştum. Netice elde var sıfırdı. İyi ki de öyleydi. Birileri bu çikolatayı benim yanımda açıp yeseydi ben de muhtemelen oracıkta temiz bir dayak yerdim. Bu sefer kesinlikle geri dönüyordum. Evime gidip rahat rahat Hamsun okuyacaktım. Önce işyerine gidip müdürden paramı alacaktım. “Amacımız piyasanın en kaliteli çikolatasını üretmek.” diyen müdürün aptal suratı geldi gözümün önüne. Paramı alıp, ağzının ortasına iki tane patlattıktan sonra bu çikolataları ona zorla yedirecektim.

            Otobüse binmek için başladığım yere geri döndüğümde birkaç saat önce martılara hikâye anlatan delinin aynı yerde olduğunu gördüm. Hikâyeyi bitirip denizde hayali taşlar sektirme faslına geçmişti. Herife bulaşmak gibi bir niyetim yoktu. Ancak beni görür görmez bağırmaya başladı.

            “Yine mi sen lan? Rahat bıraksana oğlum beni!”

           

            Cevap vermedim. “Boş ver canım.” dedim içimden “Büyüklük bende kalsın.” Şimdi olanca hıncımı bir deliden çıkarmanın da anlamı yoktu zaten. Ama onunla hala uzlaşabilirdim. Bana durduk yere bağırdığı için ona kızgın değildim. Ona iyi niyetle yaklaşıp bunun için üzülmesini sağlayabilirim diye düşündüm. Hem ben de ona küfretmiştim. İki taraf için de temiz bir anlaşma sunmak için elimi çantama sokup çikolataların yanındaki simidi çıkardım. Simidi havaya kaldırıp beyaz bayrak sallayan bir asker gibi yavaş adımlarla deliye doğru yürümeye başladım.

            “Al dayı.” dedim simidi göstererek. “Martılara atarsın.”

            “İstemiyorum lan simidini filan. Siktir git buradan.” diye bağırdı tekrar. Sonra yerden hayali taşlar alıp bana fırlatmaya başladı.

            “Sen bilirsin.” deyip yolun karşısındaki otobüs durağına yürüdüm.

            Sıkışık trafikte geçen iki saatin ardından iş yerine ulaştım. Girişteki güzel kadın bana müdürün arka bahçede çay içtiğini söyledi. Hızlı adımlarla arka bahçeye gittim. Otobüste geçirdiğim yaklaşık iki saat içerisinde gün içinde biriken sinirim biraz olsa da dinmişti. Ama sonra otobüs merdiveninde duran, ağızlarından sadece cıvık bir “Aşkım” kelimesi çıkan ve öpüşüp duran ve muhtemelen çikolatalardan da bir bok anlamayan çifti ve yanındaki gence “Yüzün çok kötü olmuş. Çok çikolata yeme.” diyen teyzeyi hatırlayıp müdürle yapacağım son konuşmaya hazırladım kendimi.

            Arka bahçeye adımımı attığımda müdür çayından son yudumlarını alıyordu. Beni görür görmez dibinde içilecek en az bir yudum daha kalmış bardağı masanın üzerine bırakıp bana döndü. Çay içmeyi bile bilmiyordu salak.

            “Bitirip geldin demek!” dedi sevinçli bir yüz ifadesiyle.

            “Yok,” dedim “Hepsini çöpe döktüm.”

            “Fena şakacı çocuksun sen ha.”

            “Yoo. Şaka filan yapmıyorum baya döktüm işte.” dedim gayet ciddi bir ifadeyle.

            “Nasıl? Delirdin mi sen?” Yüz ifadesi bir anda ciddileşmişti.

            “Ben de tam aynı soruyu sana soracaktım. Bu nasıl bir bok lan?” dedim. Belimdeki çantadan bir tane çikolata çıkarıp yüzüne fırlattım. Havada yakaladı. En azından havada uçuşan bir şeyleri yakalama konusunda yetenekliydi piç.

            “Konuşmana dikkat et önce.” diyerek beni uyardı.

            “Sen önce şu çikolatadan bi’ye.” diye cevapladım. Elindeki çikolatanın ambalajını açtı. Hızlıca ağzını atıp çiğnemeye başladı. Ağzı doluyken cevapladı.

            “Nö vaor ki bu çikolotodo?”

            “Bir şey yok işte. Onu diyorum ben de.”

           

            Yanıma yürüdü. Elini çantama sokup bir tane daha çikolata çıkardı. Bu sefer ambalajı açıktan sonra küçük çikolatayı ikiye bölüp bir parçasını bana uzattı.

            “Al, ne varmış sen söyle.” Çikolataları aynı anda yemeye başladık. Aman Tanrım. Bu müthiş bir şeydi. Bitter aromalıydı hem de. En sevdiğimden. Kusursuz bir katkı oranlamasına sahipti. Bu çikolata kesinlikle piyasada kendine bir yer bulacaktı. Çikolatanın eşsiz lezzeti yüzümde kontrol edemediğim bir tebessüm oluşmasına neden olmuştu. Ya da bu tebessümün nedeni kontrol edemediğim sinirlerimdi.

            “Çık dışarı.” dedi müdür. Önemli değildi. Damağımda böyle bir lezzet oluştuğu anda bana “Beşiktaş sekiz yedi.” deseniz bile umursamazdım.

            “Çık lan dışarı. Terbiyesiz.” diye bağırdı müdür. “Giderken montu da çıkıştaki vestiyere as.”

            Müdüre verecek bir cevap bulamadım. Ağır hareketlerle arkamı döndüm. Bahçeden işyerine giren kapının eşiğinin üzerindeyken Beşiktaş’tan, sekizden ve piçin yeteneğinden yaptığım çağrışımı fark edip gülümsedim. Yetenekli bir kaleciye ihtiyacımız vardı. Evet, evet. Bu olabilirdi. Nasılsa iş başka, arkadaşlık başkaydı. Ani bir hareketle müdüre dönüp sordum.

            “Salı 9-10 müsait misiniz?”

            “Siktir git lan buradan.”

            Dediğini yaptım. Girişteki vestiyere üzerimdeki sol göğüs hizasına sektöre yeni girmiş bir çikolata firmasının amblemi dikilmiş montu asarken kendime kızdım. Hayrettin’i nasıl unutmuştum. O da müthiş kaleciydi. Eve varır varmaz onu arayacağımı beynime not ederek dışarı çıktım.

            Aynı zamanda müzik de çalabilme yeteneğine sahip telefonumdan en sevdiğim şarkıyı açmış, kulaklıklarımı takmış, melodinin keyfine vararak evime yürüyordum. Ortasında bir yerlerde evime çıkan sapağın olduğu ana caddenin köşesine geldiğimde gördüğüm şey beni karşı konulmaz bir acı duygusuna sürükledi. Yanlış anlaşılma olmasın, manzara özetle şöyleydi: Bir kitapevi ve camına asılmış bir yazı. “Bütün kitaplarda %30 indirim.” Yazıklar olsunlar, tühler, aklıma sıçayımlar iç içe geçmişti. Kırk liramı sormayı unutmuştum ve bir de bir parçası koparılmış simidimi çantanın içinden almayı. Simidi almam en azından bir geceyi daha açlık sancılarıyla geçirmemiş olmam demekti. Kırk liram olsaydı kitapevi camındaki yazıyı görmemden sonra hiç etmese en azından beş tane Hamsun ederdi. Kelebek gözlüklerine tükürdüğümün uğursuzunun “Hepsini siktir et.” der gibi bakan gözleri canlandı zihnimde. Duraksadım. “Aç kal lan köpek!” dediğini duyunca emin oldum. Bir şans daha verecektim kerataya.

M.Mert Güney
Aralık/2012

İç Açılar Toplamı

I

            Kendini öldürmeye çalışmayı önemli bir şey sandığını anlatıyordu kadın. Birkaç sene öncesine kadar düzenli aralıklarla bir ya da iki kadeh viski eşliğinde yarım düzine ilaç yuttuğunu ve her denemesinden sonra kendini parlak beyaz bir hastane odasında vücuduna sokulmuş borularla uyanırken bulduğunu. Burada değilken gördüğü rüyaları anlatıyordu, rüya olduğuna şüphe duyduğu şeyleri. Bir tren istasyonu vardı mesela. Tam hatırlayamıyordu. Her neyseydi. Seni sıkıyorum galibaydı.

            “İyi gidiyorsun aslında.” dedim.

            “Her neyse,” dedi “bir şeyler içmek ister misin? Bir yerlerde özel günler için sakladığım bir şişe viski olmalı.”

            “Olabilir.” Dedim. “Bunun özel bir gün olduğundan emin misin?”

            “Yeni bir insan tanıyorum ya.” dedi gülümseyerek.

            Ayağa kalkıp odanın köşesindeki mini bara yöneldi. Bir yandan ilk viski içtiği günü anlatıyordu, çok sarhoş olduğunu. Adını hatırlayamadığı gri ceketli çocuk yüzündendiydi. İlk birlikte oluşları o geceydi galibaydı. Ufak bir kahkahaydı. Barın alt kapaklarını açmak için eğildiğinde gözlerim kalçasına kaydı. Ayıptı. 

            “Sanırım bulamıyorum ben bu şişeyi.” dedi. Sıkılgan bir ifadeyle bir müddet duraksadıktan sonra ekledi. “Başka bir şeyler ayarlayabilirim ama.” Ağır adımlarla buzdolabına yöneldi. Kapağı açıp biraz bakındı.

            “Zahmet etme birazdan gidece…” Cümlemi bitirmek üzereyken gülümseyerek ve ellerindeki bira şişelerini sallayarak yerine geri döndü.

            “Bir tane içebilirim sanırım.” dedim uzattığı birayı alırken.

            “Sağlığına,” dedi. Gözlerimin içine bakarak biraz bekledi. “Adını söylediğini sanmıyorum.”

            “Yansı.”

            “Güzel bir isim.” Biraların birbirine çarptığında çıkardığı ince ses odaya doldu. Koltuğuna iyice gömülüp pencerenin kenarındaki gramofona bakmaya başladı. Dönüp meraklı bir bakış attım. Oldukça şık bir şeydi. Oldukça da pahalı olmalıydı. Üzerinde durduğu sehpanın yanına bir sürü plak saçılmıştı. Ayağa kalkıp gramofona yöneldi. Plaklardan birini taktı. Orta hareketli sayılabilecek bir şarkı çalmaya başladığında hafif hareketlerle dans etmeye başladı.

           

            “Biliyor musun? Bu adam da intihar etmiş.” dedi. Adamın hayat hikâyesinden kesitler anlatmaya başladı. Ölmüştü. Amsterdam’dı. Yine de kesin olarak intihar etmiş olduğu söylenemeyebilirdi.

“Pek intihar edecek bir adam gibi söylemiyor bence.” dedim. Mini barda viski şişesini ararken attığına oldukça benzeyen bir kahkaha attı. Ağır hareketlerle dans ederek koltuğuna geri dönerken gözlerim belinin kıvrımının bittiği yere ve göğüslerine kaydı. Daha ayıptı.

“Bu tarzı daha sıklıkla dinlemeye o günlerden sonra başladım.”

“Hangi günler?” dedim. Adını hatırlayamadığı gri ceketli çocuğu kıskandığımı hissetim bir an.

“Bilirsin işte,” dedi. “Hastane günlerinden sonra.” Duraksadı. “O uygulamalardan en iyi verimi loş bir gece lambası ışığında, yalnız başına ve arka fonda daha karanlık şarkılar çalarken yaptığında alıyordun.”

            Şarkıyı söyleyen adam bir anda şarkının tonunu ve ritmini daha da yükseltti. Kadın hızlı bir hareketle doğrularak kafasını ritme uydurmaya başladı. Biraz sonra durdu. Böyle garip bir harekete hiç gerek yoktu değil mi ?ydi. Seni korkutuyorum galibaydı.

            “İyi dans ediyorsun aslında.” dedim. Orta hareketli sayılabilecek şarkı çalmaya başladığında hafif hareketlerle dans ederken attığına benzeyen bir kahkaha attı. Gözlerim boynundaki pürüzsüz kuytuya, tanrı işi bir tenkalem çalışması çenesine ve gözlerine kaydı. Ayıp olmayabilirdi. Yüzüne düşen bir tutam saçı eliyle kulaklarının arkasına atmadan önce bir süre inceledi.

            “Sence bu renk bana yakışmış mı?” dedi.

            “Oldukça.” dedim elimdeki bira şişesinin kapanış yudumlarını alırken.

            “Biliyor musun? Nerdeyse her renge boyadım yıllarca.” Basit bir gülümsemeyle karşılık verdim. “Bir yerde renkler üzerine bir şeyler okuduktan sonra insanları benden uzaklaştıracak bütün renkleri denedim. Bir ara beyaz bile yaptım.” Elimdeki boş bira şişesini koltuğun ayağının yanına bıraktım. Üzülmüş bir ses tonuyla “Hepsi o zamanlardı tabi.” diye devam etti.

            “Kasabanın En Güzel Kızı’nı okudun mu?” dedim ayağa kalkarken.

            “Sanırım hayır.” dedi. Saçlarıyla oynamaya başlamıştı. Mini barın üzerinde duran cep telefonumu şarj aletinden ayırıp cebime attım.

            “Teşekkür ederim.” dedim telefonu göstererek.

            “Viski şişesini nereye koyduğumu hatırladım.” dedi heyecanla.

“Kusura bakma artık gitmem gerekiyor.” Cebimden çıkardığım kâğıt parçasına bakıyordum. Uzun boyunlu adam birkaç gün önce vermişti. Üzerinde peron ve saat numarası yazıyordu. Birkaç saat sonraydı hepsi. Bir otobüs bileti bile alamamıştım ya da almamıştım. Tam hatırlamıyorum. Her neyse. Dairenin kapısını araladım.

“Evet, şimdi hatırlıyorum.” dedi kadın üzgün bir ses tonuyla. “Kesinlikle bir tren istasyonu vardı.” Sol kaşının üzerinde kalan uzun, sarı, ipeksi saç telinin farkına varıp dudaklarıyla alnına doğru üfledi.

            “Neden vazgeçtin?” dedim.

            Yaşamaktan bir beklentisi olmadığı için yapıyorduydu. Bütün bu süreç bir şeyi anlamasına yardımcı olmuştuydu. Ölmekten de bir beklentisi yoktu artıkdı. Hayat ve ölüm arasında hiçbir mesafe yoktu. Gözlerini gözlerime dikti. Bakışlarıyla öldürme yetisi olsaydı, öyle bir öldürme ki hiç acı çektirmeden, nefessiz bırakmadan, yaşlandırmadan ya da yılları saydırmadan; bu anı seçmeliydi.

            “Yansı,” dedi. “Sen benim adımı öğrenmeyecek misin?”

            Kapıyı çekip çıkarken “Medusa” diye fısıldadım. Kapalı kapının ardında mini barın alt kapaklarında viski şişesini ararken ve orta hareketli şarkı çalmaya başladığında hafif hareketlerle dans ederkenki gibi ağlamaya başladığını duyum.

II

“Üzgünüm,” diyordu uzun boyunlu adamın telefondaki mekanik sesi. “Hayat ve Ölüm Arasında’dan beri hiçbir şey katamadın bize. Belki de aceleci davrandık senin hakkında… Yarın ofise gelip çıkış işlemlerini yapabilirsin...”

III

            Cebime hızlı hareketlerle sokuşturduğum bileti tekrar incelemeye başladım. Sokağın başına gelene kadar bilete anlamsız bakışlar atıyordum. Sokak köşesindeki döner ustası dükkânın dışında sigara içerken ayağının dibindeki kediye sert tekmeler savurmaya çalışıyordu. Durup bir süre seyrettim. Dükkânın içindeki televizyonda gereğinden fazla güzel bir sunucu dünyanın sonunun gelmesiyle ilgili haberleri eğlenerek okuyordu. Her şeye boyun eğebilirim. Her şeyin bitmesi işime gelir. Bir gezegen ya da haddini fazlaca aşmış bir kaya parçası çarpıp ortadan ikiye bölebilir dünyayı. Kabulümdür. Bu cümleleri kendini öldürmeyi bir zamanlar önemli bir şey zanneden kadın da okuyor olabilirdi beynimin içinde. Tam hatırlamıyordum. Her neyse.

            “Selamın Aleyküm ağbi.” Dedi dönerci ustası.

            “Aleyküm Selam.” Birkaç adım uzaklaştıktan sonra dönüp devam ettim. “Vurmasana usta kediye, yazık değil mi?”

            “Çok fena dadanıyorlar ağbi sonra.”

            “Eyvallah.”

            İki otobüslük ve biraz da tabanvaylık mesafeyi geçtikten sonra sarı ve beyaz boyaları akan tren istasyonunu gördüm. Yaklaşık iki yüz metrelik düz bir yolun sonundaydı. Yol üstünde sağa sola düşüncesizce fırlatılmış giysiler dikkat çekiyordu. İğrenç bir insan atığı kokusu geliyordu burnuma. Bastığım yere dikkat ederek istasyona doğru yürümeye başladım. Yolun yarısını en az hasarla atlattığımda yol kenarında bir ihtiyarın seslenmesini duydum. Elinde tuttuğu bir çift temiz siyah ayakkabıyı sallayarak bana doğru bağırıyordu.

            “Genç adam. Bu ayakkabıları üzerindeki ceketle değiştirmeye ne dersin?”

           

            Cevap vermedim. Dikkatli adımlarla gayet pahalı markaların ürettiği pantolonlar, gömlekler, etekler, ceketler yığınına basmamaya çalışarak yürümeye devam ettim. Bir süre sonra geriden gelen su sesi beni durdurdu. Arkama döndüm. Az önce ceketimi elindeki ayakkabılarla değiştirmek isteyen ihtiyar elindeki ayakkabılara işemekle meşguldü. Elimi cebime götürdüm. Bilet hala yerindeydi. İhtiyarı dikkate almadan istasyona doğru yürümeye başladım.

            Birkaç dakika sonra istasyonun giriş kapısına varmıştım. Ahşap kapıyı iteleyip büyük bekleme salonuna girmek üzereyken salonun ortasında çekilmiş kara tahtayı ve başında onu silmekle meşgul memuru gördüm. İçeri adımımı atarken son kelimeyi siliyordu. Yans…

Kendimden emin adımlarla memura yürüdüm.

            “Pardon,” Cebimdeki bileti çıkarıp memurun yüzüne uzattım. “Benim biletim var!” diye haykırdım. Biletimi biraz inceledikten sonra kara tahtada kalan son harfleri sildi. S  “Pardon beyefendi” N “Ama” A “sizin treniniz” Y “az önce gitti.” Duvardaki büyük saate ve elimdeki bilete baktım. Trenin kalkmasına yaklaşık yirmi dakika vardı. Bileti memurun suratına daha da yaklaştırarak sordum. “Nasıl olur? Bir yanlışlık olmalı.”

            “Kusura bakmayın beyefendi. İsterseniz dışarıda bir sonraki treni bekleyebilirsiniz.” Kara tahtayı silerken oluşan toz bulutu bütün bekleme salonunu doldurmuştu.

            “Öyle olsun.” deyip sinirli hareketlerle perona yürüdüm. Bilette yazanla aynı numaralandırılmış peronda beklemeye başladım. Biraz sonra birkaç oturak yanda bekleyen yaşlı adamı gördüm. Az önce bana elindeki ayakkabıları ceketimle değiştirmeyi teklif eden ihtiyarın ta kendisiydi. Epey yaşlı görünüyordu. 70 mesela iyi bir yaştır diyordum içimden ya da bu cümleleri kendini öldürmeyi bir zamanlar önemli bir şey zanneden kadın da okuyor olabilirdi beynimin içinde. Yavaş adımlarla ona doğru yürürken cebinden çıkardığı tütün tabakasından bir dal sigara sarmaya başladı. Yanına vardığımda sigarayı ağzına tutturmuştu. Cebinden çıkardığı Amerikan yapımı çakmakla sigarasını aleve verirken alaycı bir kahkahaya karışan cümleleri şöyleydi.

            “Genç adam. Ateşin var mı?”

            “İhtiyar,” dedim gözlerimle dudağındaki sigarayı işaret ederek. “Bu yaşta hala içiyorsun sıkıntı olmuyor mu?”

            “Sen beni boş ver.” dedi ihtiyar. Ayağa kalkıp yanıma geldi. Beraber bekleştiğimiz peronun içeriye, bekleme salonuna, bakan penceresinden kara tahta başındaki memuru işaret etti eliyle. Pencereden içeri baktım. Memur keyif dolu hareketlerle kara tahtaya bir kaç tane üçgeni iç içe çiziyordu.

            “Az sonra yanına büyük bir soru işareti atacak.” dedi ihtiyar. Çizimi bitiren memura baktım. İç içe çizdiği üçgenlerin yanına kocaman bir soru işareti koydu. “Yedi tane çiziyor.” diye devam etti ihtiyar. “Ama soru işaretini silip yedi yazan herkesi tersleyip dışarı atıyor.” Gülmeye çalışması içli bir öksürükle son buldu.

            “Yani?” dedim.

            “Bana sorarsan iç açılar toplamını soruyor.”

            “Harbi ya. Yedi tane olunca ne olacak o?”

            “Bilmem.” deyip az önce geldiği oturağa doğru yürümeye başladı.

            “Eyvallah.”

            Perondan bekleme salonu girişine açılan kapıyı aralayıp içeri adım attım. Kara tahta başındaki memur neşeli bir şarkıyı ıslığıyla çalıyordu. Kafamı hafifçe eğerek memura selam verip az önce istasyona giriş yaptığım ahşap kapıyı tam tersi yönünde açtım. Büyük bir gacırtı çıktı kapıdan. Kapalı kapının ardından memurun ya da ihtiyarın salonu inleten kahkahası duyuldu. Tam hatırlayamıyorum. Her neyse.

IV

            İki otobüslük mesafeyi geçtikten sonra bir tabanvaylık mesafeyi yürümeye devam ediyordum. Tam olarak geldiğim yere dönüyordum. Biraz sabrettikten sonra Kediyi Dövmeye Çalışan Dönerci Sokağına varacaktım. Birkaç adım önümde sarhoşun ya da delinin teki yürüyordu. Adını sayamayacağım kadar pislik ve kirle kaplanmış gömlek ve pantolonun dışında dikkati çeken tek şey sırtına vurduğu poşetler dolusu ağırlıktı. İçinde her şey olabilirdi. Kelle paça denilen çorba bazen oldukça kötüye yorulabilirdi.

            Bu sarhoş ya da deli yürüdüğüm istikamette yürümeye ısrarlıydı. Zararsız olduğunu biraz sonra anlamıştım. Ancak hemen arkamızdan gelen bir karaltı beni huzursuzlaştırmaya yetmişti. Önümdekinin delinin teki olmasını anlayabilirim ama arkamızdaki karaltı… Bazı insanlar hiç delirmez. İlk sapaktan sağa sapıp kendimi karanlığa kavuşturduğumda durup önümdeki deli ya da sarhoşu ve bizi izleyen karaltıyı izledim. Karaltı hala biraz önce önüm sıra giden adamı takip ediyordu. Kendimi tamamen güvende hissettiğim o anda cebimdeki telefonun gürültülü çalışıyla irkildim. Uzun boyunlu adam arıyordu.

            “Efendim.” diye cevapladım telefonu bütün heyecanımı yatıştırmış bir ses tonuyla. Karşıdan hiçbir cevap gelmedi. Sonra aklımda bütün gücümle, patlayan bir geceyi anlatmak istedim telefona. “Efendim. Bir şeyler düşündüm bu gece. Hayat ve Tren İstasyonları Arasında diye bir şey yazabilirim sanırım.”

            “Emin misin?” dedi uzun boyunlu adamın telefondaki mekanik sesi.

            “Oldukça.” diye cevapladım.

           

V

            Uzun uzun kapıya vuracağımı sanıyordum. Öyle olmadı. Birkaç saniye sonra kapı açıldı. Medusa gülen gözleriyle boynuma atıldı.

            “Lütfen,” dedim Medusa’yı elimle iterek. “Gerçek bir içkiye ihtiyacım var.”

            “Tabii.” Mini bara yöneldi. Mini barın altındaki kapaklardan birini açtı. “Başından beri hepsi buradaymış.” dedi viski şişesinin de içinde olduğu poşeti kaldırırken.

            “Peki,” dedim birkaç saat önce oturduğum kanepeye tekrar oturmak üzereyken. Ani bir hareketle doğruldum köşedeki gramofona yöneldim. Sehpanın dibine saçılmış plakları karıştırmaya başladım. “Tom Waits” diye bağırdım elimdeki plaklardan birini bardaklara viski doldurmaya uğraşan Medusa’ya uzatarak.

            “Müthiş seçim.” diye yanıtladı elinde bardaklarla birkaç saat önce oturduğu kanepeye doğru yürürken.

            “Daha karanlık mı?” diye sordum. Evet demedi ya da dedi. Tam hatırlamıyorum.
   
            Mini bara yönelip az önce servis ettiği viskinin de içinden çıktığı poşeti kaldırıp tezgahın üzerine döktüm. Bir sürü reçeteli ilaç kutusu neredeyse hiç bozulmamış halleriyle tezgaha döküldü. Cebimdeki telefonun ani titremesini duydum. Mesajı okumak için ekranı sürükledim. "İyi misin lan? Ne iç açısı?" içerikli bir kısa mesaj gelmişti. Medusa koltuktan kalkıp yanıma geldi. Gözlerim bir yerlerine kaydı. Ayıp mıydı? Her neyse.

M.Mert Güney
Aralık/2012